Teaching Greek as a heritage language in Switzerland – Teachers’ perspectives and lived experiences of language and education

Switzerland has traditionally been a multilingual country with four national languages and has a plethora of regional dialects. It has also been home to many migrants who, as heritage speakers, enrich the heterogeneous linguistic landscape, yet rarely receive (sufficient) official or institutional recognition. This text investigates teachers’ lived experiences of language and education in a Greek school in Switzerland founded by parents on a voluntary basis to transmit Greek language and culture. It presents data from six in-depth teacher interviews and aims at a better understanding of educational practices and experiences of teachers who are often excluded from local educational institutions. It argues for a greater awareness and recognition of heritage languages, their teachers and learners as well as for a more inclusive and cooperative approach to multilingual education. This can be achieved by integrating heritage language education into mainstream schooling and thus providing legitimacy, a sense of belonging, and equity to all educational sphere actors.

Die Schweiz ist traditionell ein mehrsprachiges Land mit vier Landessprachen und zahlreichen regionalen Dialekten. Weiterhin existieren viele Herkunftssprachen, die die heterogene Sprachlandschaft zusätzlich bereichern, jedoch selten (ausreichend) offizielle oder institutionelle Anerkennung erhalten. Dieser Beitrag untersucht die gelebten Erfahrungen von Lehrpersonen bzgl. Sprache und Bildung an einer griechischen Schule in der Schweiz, die von Eltern auf freiwilliger Basis gegründet wurde, um die griechische Sprache und Kultur zu vermitteln. Er präsentiert Daten aus sechs Interviews, die mit Lehrpersonen geführt wurden, und zielt auf ein besseres Verständnis der schulischen Handlungspraktiken und Erfahrungen der Akteurinnen und Akteuren ab, die oft von lokalen Bildungseinrichtungen ausgeschlossen werden. Der Beitrag plädiert für ein größeres Bewusstsein und eine stärkere Anerkennung der Herkunftssprachen, Lehrpersonen und Lernenden sowie für einen inklusiveren und kooperativeren Ansatz für die mehrsprachige Bildung durch die Integration des herkunftssprachlichen Unterrichts in die Regelschule und damit für Legitimität, Zugehörigkeit und Gleichberechtigung aller im Bildungsbereich.

Η Ελβετία είναι παραδοσιακά μια πολύγλωσση χώρα με τέσσερις εθνικές γλώσσες και πληθώρα τοπικών διαλέκτων. Έχει υπάρξει επίσης το σπίτι πολλών μεταναστών, οι οποίοι, ως ομιλητές της γλώσσας κληρονομιάς, εμπλουτίζουν το ετερογενές γλωσσικό τοπίο, αλλά σπάνια τυγχάνουν (επαρκούς) επίσημης ή θεσμικής αναγνώρισης. Το παρόν άρθρο διερευνά τα βιώματα των εκπαιδευτικών σχετικά με τη γλώσσα και την εκπαίδευση σε ένα ελληνικό σχολείο στην Ελβετία, το οποίο ιδρύθηκε από γονείς με σκοπό τη μετάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Παρουσιάζει δεδομένα από έξι εις βάθος συνεντεύξεις εκπαιδευτικών και στοχεύει στην καλύτερη κατανόηση των εκπαιδευτικών πρακτικών και εμπειριών των εκπαιδευτικών, οι οποίοι συχνά αποκλείονται από τα τοπικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υποστηρίζει τη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και αναγνώριση των γλωσσών κληρονομιάς, των εκπαιδευτικών και των μαθητών τους και μια πιο συνεργατική προσέγγιση της πολυγλωσσικής εκπαίδευσης, με την ενσωμάτωση της εκπαίδευσης των γλωσσών κληρονομιάς στην κανονική σχολική εκπαίδευση και κατ' αυτό τον τρόπο την παροχή νομιμότητας, συμμετοχής και ισότητας σε όλους τους φορείς του εκπαιδευτικού χώρου.